Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη για την περίπτωση της Θεσσαλονίκης, από το 2008 και εξής, η
εκρηκτική άνοδος των τιμών ακινήτων συνοδεύτηκε από υπερπληθώρα στεγαστικών δανείων, τα
οποία, με την έλευση της οικονομικής κρίσης, κατέληξαν σε μαζικές κατασχέσεις και μεταφορά
πλήθους ακινήτων στην ιδιοκτησία των τραπεζών.
Οι τελευταίες, επιδιώκοντας να περιορίσουντις λογιστικές απώλειες,
απέφυγαν τη διάθεσή τους στην αγορά, ενώ σήμερα επανεμφανίζονται
ενεργά μέσω δικών τους μεσιτικών μηχανισμών ή πωλήσεων σε επενδυτικά κεφάλαια.
Τα χιλιάδες αδιάθετα ακίνητα, κατά βάση μικρά και παλαιά, παραμένουν εκτός κοινωνικής
αξιοποίησης. Το φαινόμενο αυτό επιτείνει τη συρρίκνωση του ήδη περιορισμένου στεγαστικού
αποθέματος και λειτουργεί ως καταλύτης για την άνοδο τόσο των τιμών αγοράς όσο και των
ενοικίων.
Ερωτάται η Επιτροπή:
1. Πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει την τεχνητή διακράτηση ακινήτων από τράπεζες και
funds, που επιβαρύνει την προσβασιμότητα σε προσιτή κατοικία, ειδικά σε αστικά κέντρα,
και εξετάζει αν αυτή η πρακτική συνιστά μορφή αθέμιτου ανταγωνισμού εις βάρος των
ενοικιαστών αλλά και των ιδιωτών ιδιοκτητών;
2. Υπάρχει πρόθεση να ρυθμιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο η δραστηριότητα των
επενδυτικών funds και των servicers στον τομέα της κατοικίας, ώστε να διασφαλιστεί η
διαφάνεια και η προστασία της κοινωνικής στέγασης;
3. Πώς θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να διασφαλιστεί ότι τα εθνικά φορολογικά κίνητρα
(π.χ. απαλλαγές για ανακαινίσεις) δεν δημιουργούν άνιση μεταχείριση υπέρ μεγάλων
ιδιοκτητών εις βάρος των ενοικιαστών και των ευάλωτων ομάδων;
