Η Ελλάδα αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια σοβαρές ζωονόσους, με ιδιαίτερα καταστροφικές συνέπειες για την αιγοπροβατοτροφία. Μετά τις μαζικές θανατώσεις λόγω ευλογιάς, χιλιάδες εκμεταλλεύσεις παραμένουν χωρίς παραγωγικό ζωικό κεφάλαιο και ο κλάδος αδυνατεί να ανακάμψει.
Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2020/687 προβλέπει, υπό συγκεκριμένες υγειονομικές προϋποθέσεις, περίοδο παρακολούθησης 21 ημερών για την ανασύσταση εκμετάλλευσης μετά την ευλογιά. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές, η ανασύσταση στην Ελλάδα επιτρέπεται έξι μήνες μετά το τελευταίο κρούσμα στην χώρα.
Οι παρατεταμένοι περιορισμοί δημιουργούν κίνδυνο οριστικής εγκατάλειψης του κλάδου, ενώ καθιστούν πρακτικά αδύνατη την ίδρυση νέων εκμεταλλεύσεων και την ένταξη νέων κτηνοτρόφων στα προγράμματα Νέων Γεωργών.
Ερωτάται η Επιτροπή:
Κατά πόσον είναι συμβατός με το ενωσιακό δίκαιο ο οριζόντιος περιορισμός των έξι μηνών για την ανασύσταση ή δημιουργία νέων κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, ιδίως όταν εφαρμόζεται χωρίς εξατομικευμένη επιδημιολογική αξιολόγηση και πέραν των απαιτήσεων που προβλέπει ο Κανονισμός (ΕΕ) 2016/429 και το συναφές ενωσιακό πλαίσιο;
Ποια είναι τα όρια της δυνατότητας των εθνικών αρχών να επιβάλλουν πρόσθετα ή αυστηρότερα μέτρα από εκείνα που προβλέπει η ενωσιακή νομοθεσία;
Προτίθεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ζητήσει από τις ελληνικές αρχές την επανεξέταση του υφιστάμενου πλαισίου και την εφαρμογή ενός αναλογικού, επιστημονικά τεκμηριωμένου πρωτοκόλλου ασφαλούς ανασύστασης, το οποίο θα λαμβάνει υπόψη τις εξατομικευμένες επιδημιολογικές συνθήκες και θα διασφαλίζει παράλληλα την προστασία των νέων κτηνοτρόφων και των δικαιούχων των προγραμμάτων Νέων Γεωργών;
