Ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε ο ευρωβουλευτής Νίκος Παππάς, με αφορμή τα ολοένα και περισσότερα περιστατικά χρήσης ψυχοδραστικών ουσιών στην Ελλάδα, σχετικά με την επάρκεια των ευρωπαϊκών πολιτικών πρόληψης, έγκαιρης παρέμβασης και εξατομικευμένης θεραπείας σε περιστατικά χρήσης ψυχοδραστικών ουσιών.
Ο ευρωβουλευτής επισημαίνει ότι η αυξανόμενη χρήση ουσιών, ιδίως μεταξύ των νέων, σε συνδυασμό με πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές σε κράτη μέλη όπως στην Ελλάδα με τον Ν. 5129/2024 και τη σύσταση του Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων (Ε.Ο.Π.Α.Ε.) δημιουργούν ερωτήματα ως προς τον
προσανατολισμό και την αποτελεσματικότητα των πολιτικών πρόληψης και θεραπείας.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διατήρηση της διαφοροποίησης των θεραπευτικών προσεγγίσεων και στην ουσιαστική εξατομίκευση της φροντίδας, σύμφωνα με τις ανάγκες των χρηστών.
Ο Νίκος Παππάς υπενθυμίζει ότι ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άρθρα 2 και 35) κατοχυρώνει το δικαίωμα στη ζωή και στην υγεία, ενώ η Στρατηγική της ΕΕ για τα Ναρκωτικά (2021–2025) και το Σχέδιο Δράσης 2021–2025 θέτουν ως βασικές προτεραιότητες τη μείωση των θανάτων, την ενίσχυση της έγκαιρης παρέμβασης και την ανάπτυξη τεκμηριωμένων, εξατομικευμένων υπηρεσιών θεραπείας.
Στο πλαίσιο αυτό, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να απαντήσει:
– Πώς αξιολογεί τις πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές στην Ελλάδα ως προς τη συμβατότητά τους με τις ευρωπαϊκές αρχές εξατομικευμένης,
διαφοροποιημένης και τεκμηριωμένης θεραπείας.
– Με ποιον τρόπο διασφαλίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο η ουσιαστική εφαρμογή εξατομικευμένων και τεκμηριωμένων προσεγγίσεων στις δομές θεραπείας και απεξάρτησης.
– Πώς ενισχύονται τα συστήματα παρακολούθησης, συλλογής και συγκρισιμότητας δεδομένων σχετικά με θανάτους και θεραπευτικά αποτελέσματα που σχετίζονται με τη χρήση ουσιών στην ΕΕ.
Ο ευρωβουλευτής υπογραμμίζει ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση των εξαρτήσεων προϋποθέτει πολιτικές που βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, διασφαλίζουν την ποιότητα των υπηρεσιών και ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, με διαφορετικές επιλογές θεραπείας και φροντίδα προσαρμοσμένη στον κάθε άνθρωπο, χωρίς να περιορίζεται η ευελιξία και η λειτουργία των δομών.
